حذف آلاینده لندفیل بهشهر به روش سدهای واکنشی نفوذپذیر با استفاده از آزمایش ستون جذب | ||
| نشریه مهندسی عمران امیرکبیر | ||
| مقاله 4، دوره 58، شماره 4، 1405، صفحه 531-546 اصل مقاله (966.54 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22060/ceej.2026.24891.8362 | ||
| نویسندگان | ||
| حامد یکه دهقان1؛ رضا ضیایی موید* 2 | ||
| 1دانشجوی دکتری، دانشکدهی فنی و مهندسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران | ||
| 2استاد، دانشکدهی فنی و مهندسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران | ||
| چکیده | ||
| این پژوهش، عملکرد جذب ترکیب زئولیت و خرده آهن (75:25 درصد) در کاهش کادمیوم و روی لندفیل بهشهر با استفاده از آزمایش ستون جذب را بررسی میکند. نتایج نشان داد که غلظت خروجی روی در عمق 20 سانتیمتر پس از 18 روز و در عمق 40 سانتیمتر پس از 23 روز زیر حد مجاز باقی میماند، در حالی که کادمیوم در همان عمقها به ترتیب 10 و 18 روز عملکرد ایمن دارد، که بیانگر بحرانیتر بودن کادمیوم در طراحی جاذب است. براساس مدلهای دینامیکی توماس و یون – نلسون، ظرفیت بیشینه جذب (q0) برای روی در عمق 20 و 40 سانتیمتر به ترتیب (mg/g) 4/23 و (mg/g) 14 و برای کادمیوم (mg/g) 6/0 و (mg/g) 44/0 و ثابت سرعت مدل توماس (kTh) برای روی (L/day.mg)0/001 و (L/day.mg)0/0009 و برای کادمیوم (L/day.mg) 0/43 و ( (L/day.mg3/0 برآورد شد. زمان نیمه شکست ستون جذب (τ) در عمق 20 و 40 سانتیمتر برای روی 68 و 72 روز و برای کادمیوم 37 و 52 روز بود. کاهش q0 با افزایش عمق ستون به دلیل پایین بودن حد مجاز غلظت خروجی و توقف زودهنگام آزمایش است، بهطوریکه بخشی از جرم جاذب تا پایان آزمایش فعال نشده و مدل توماس ظرفیت واقعی ستونهای عمیقتر را نشان نمیدهد. همچنین نتایج نشان داد که ثابت سرعت و نرخ اشباع شدن جاذب با افزایش عمق ستون جذب به دلیل افزایش زمان تماس جاذب و آلاینده کاهش مییابد. در انتها با توجه به نتایج به دست آمده طراحی ضخامت جاذب برای حفظ غلظت خروجی زیر حد استاندارد تعیین گردید. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سد های واکنشی نفوذپذیر؛ آزمایش ستون جذب؛ لندفیل؛ کادمیوم؛ روی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 147 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 188 |
||